Artikelindex


Mijn Marine van de jaren zestig!

Door Arthur Gomes 

Vrouwen, mannen en oud collega's.
Elke oud marineman is er van overtuigd dat er aan boord een samenhorigheid aanwezig was!
Dit heeft te maken met de geest van de schepen uit die tijd!
In die tijd waren er schepen waar je duidelijk aan kon zien dat die gebouwd waren om de eventuele vijand een poepje te laten ruiken!
In mijn tijd was dat heel duidelijk Rusland of beter gezegd de Sovjet Unie.
Dat betekende dat wij met Smaldeel 5 de noordelijke wateren moesten beschermen bij een eventuele escalatie! Onze oorlogshaven was dan ook een baai in Schotland met de naam Log Uwe!
In die tijd had Nederland een voor zo'n klein land een groot aantal schepen!
De onderzeebootjagers die als slanke zwanen het water doorkliefden!
Hun silhouet werd gedomineerd door de lopen van het geschut!
De Amerikaanse fregatten die als vreemde eendjes aanwezig waren met hun eigenwijze manier van varen!
De kruisers waren majestueuze giganten met hen dreigende bewapening. Indrukwekkend en prachtig om deze te zien varen!
Vreemd voor mij waren de onderzeeboten, die met hun zwarte rompen aan de kade lagen!
Vanaf de Doorman heb ik eens een van hen boven water zien komen bij een oefening!
Vol trots liet hij zien dat zijn missie geslaagd was. Ik dacht toen nog , als dit de vijand was geweest waren wij de klos!
Dan onze trots! Het kolos van de onze marine! Ons vliegdekschip Hr. Ms. Karel Doorman!
Varende met smaldeel 5 op de Doorman had je een prachtig zicht op zee rondom.
De begeleidende jagers die met een beetje zee door het water sneden en een witte schuimlaag achter lieten!
Als het slecht weer was dan kon ik het niet nalaten om te kijken naar dit natuurgeweld!
Dan voelde je hoe klein je was! Dan moest je wel aan God geloven!
Dan wist je ook dat het schip je houvast was op deze wereld!
Dat schip dat leefde en de bemanning voelde de geest van het schip!
Het kloppend hart waren de machines die het schip veilig liet varen.
Ieder schip had zijn eigen ritme en dat ritme gaf een veilig gevoel!
Dus was het jouw thuis!
Een ieder aan boord nam daardoor zijn taak ook heel serieus met het besef dat die veiligheid in hun handen lag!
De stokers in de machinekamer die uren met een hand aan een afsluiter, turend naar de meters die aangaven dat alles in orde was!
De mannen aan het roer die probeerden zo recht mogelijk de aangegeven koers te varen!
De gehele bemanning had zo zijn taak om dat schip veilig door dit natuurgeweld heen te loodsen.
Van daar dit gevoel van samenhorigheid!